jazmine had some fun. yourporn
http://yespornplease.vg/

Gordijntjes en bureaucratie

NS

Over gordijntjes en bureaucratie… Wat kun je daar nou over schrijven? Ik had zelf ook geen idee, tot afgelopen weekend. Bureaucratie… Volgens van Dale toestand waarin alles volgens de regels en met papieren en formulieren geregeld wordt. Gelukkig heb ik met die toestand weinig te maken, als student. Ik doe veel zaken met de IB-Groep, in Groningen, en die heeft haar zaakjes gelukkig goed voor elkaar. Met mijn DigiD kan ik inloggen via het internet, en direct van alles regelen. Ik hoef de deur niet meer uit, en zelfs mijn telefoon hoef ik niet meer op te pakken. Meer lenen? Andere rekening? alles via mijn IB-Groep. Fantastisch! Toch?

Tot ik, afgelopen weekend, even snel iets wilde regelen. Student als ik ben, ontdekte ik dit om 5 over twaalf ‘s nachts. Nu worden mijn organisatorische capaciteiten vaak overschat, vooral door mijzelf, maar deze keer dacht ik: “Kom, laat ik dat eens direct doen, kan ik het ook niet meer vergeten.” Dus ik ga naar www.ib-groep.nl, druk op “mijn ib-groep”, en probeer ondertussen mijn DigiD en bijhorend wachtwoord te herinneren. Maar wat schetst mijn verbazing? Mijn IB-groep is niet bereikbaar tussen 0:00 en 7:00… :S:S:S Goed, je maakt dus een site, voor studenten, waar ze zelf alles kunnen regelen, er komt geen medewerker aan te pas, maar toch gooi je de boel dicht tussen twaalf en zeven… Da’s dus net zoiets als een nachtpomp die ‘s avonds dicht is. Of een nachttrein die alleen overdag rijdt…

Over treinen gesproken… Daar zat ik vanochtend in. Na een weekendje in Hardenberg doorgebracht te hebben, moest ik vanochtend met de trein terug naar Rotterdam. De reis naar Zwolle verliep prima, en het was gelukkig rustig in de eerste klas. Ja, ik reis wel eens eerste klas. Decadent als ik ben, wilde ik me vanochtend niet mengen tussen het gepeupel, en trok de buidel om, met 40% procent, door de IB-Groep gefinancierde, korting, een eerste klas kaartje te kopen. Ik had m’n laptop bij me, en een dvdtje, en zette dus m’n hoofdtelefoon op m’n kop, en genoot heerlijk, ongestoord van een filmpje, terwijl het landschap van Hardenberg en Ommen en Dalfsen en wat dies meer zij aan mij voorbij trok. Aangekomen in Zwolle deed ik snel mijn laptop in m’n tas, en liep naar de intercity naar Rotterdam. Deze vertrok niet, omdat er bij Harderwijk een ongeluk gebeurt was.

We moesten dus, met vier intercity’s, in één stoptrein, naar Deventer, om daar over te stappen op de IC naar Utrecht. Om dezelfde reden waarom ik een eerste klas kaartje had gekocht, liet ik één IC schieten. Ik prefereer een trein waar ik adem kan halen, en het liefst adem die nog niet door iemand anders is gebruikt. Gelukkig kwam er een extra stoptrein richting Deventer, en aangezien het pleps allemaal al in de net vertrokken IC zat, zat ik met m’n luie kont, in m’n eentje, in een eerste klas coupe. Het leven kon niet beter worden, tot de aardige man van de NS over de intercom meedeelde, dat deze trein, na Deventer, verder zou rijden als IC richting Utrecht. Ik hoefde dus tot Utrecht, mijn luie studenten-kont niet eens meer van de stoel te verheffen. En toen ik dacht dat het écht niet beter kon, kwam er een hardwerkende Douwe Egberts kerel me een kop koffie verkopen.

Van mijn leven genietend, pakte ik mijn laptop, om mijn film af te kijken. Tot Deventer ging het goed, maar toen moest die trein ineens een andere richting op gaan rijden. Ja, en toen scheen de zon ineens in het beeldscherm van mijn laptop. Verblind door licht probeerde ik toch nog iets te zien van mijn film, maar dit ging niet echt geweldig. “Dat de NS daar nou niet eens even rekening mee houdt!” schoot door mijn hoofd, tot ik een gordijntje zag. Waarschijnlijk vraagt iedereen (die mijn column leest, waarschijnlijk niemand dus) zich ondertussen af, wat deze gordijntjes nou te maken hebben met bureaucratie. Ik ook, tot ik ontdekte dat deze gordijntjes er niet zaten, om de zon uit mijn verfijnde ogen te houden, maar puur voor de sier; Ze konden niet dicht. Sterker, ze waren niet eens groot genoeg om een kwart van het raam te bedekken… Ik bespaar kosten nog moeiten om eerste klas te rijden, en de NS besluit te besparen, door in plaats van degelijke gordijnen op te hangen, alleen maar een lappie stof vast te nieten aan de zijkant van het raam. Ik zeg: “Schande!”

Aangekomen bij, wat het slot gaat worden van deze column, bedenk ik me ineens dat dit stukje literatuur meer weg heeft van een blog, dan van een column, en probeer ik er een pakkend eind aan te breien, iets met een prikkelende samenvatting, of een stevige sneer naar de NS of de IB-groep, of het liefst allebei. Ik laat ‘t wel weten als ‘t gelukt is.