Balkenende, EU, en Turkije

Europese Unie

Aan de avond van het Nederlands voorzitterschap van de EU, kijkt Balkenende tevreden terug. Hij heeft gedaan wat hij wou doen, bereikt wat hij wou bereiken, zijn missie is volbracht. Wat is er dan gebeurt, de afgelopen zes maanden? Nou… Eigenlijk vrij weinig.

De belangrijkste overwinning voor Balkie is misschien nog wel, dat hij het probleem van de toetreding van Turkije tot de EU, op een mooie manier heeft opgelost.

Owja? Treedt Turkije dan niet toe? Jawel… Dát wel… Maar politiek gezien is het vast allemaal prima in orde.

Denk ik…

Hoop ik…

Eigenlijk hoop ik het niet… Want als straks de Europese grondwet er komt, zoals het concept nu bestaat, dan zou het zomaar wel eens kunnen zijn, dat Turkije het sterkste jongetje van de klas wordt. Turkije is het land met de meeste inwoners, van alle landen die nu al tot de EU horen, of die er bij (kunnen) komen. De grondwet dicteert dat het land met de meeste inwoners, de meeste macht heeft binnen de EU… Voelt u ‘m zitten?

Ik heb niets tegen Turkije, niets tegen Turken, en niets met rasiscme. Laat ik me daar even duidelijk over maken. Maar het betekent zo meteen wél, dat een land dat niet alle westerse normen en waarden hanteert en respecteert, het voor een groot deel voor het zeggen heeft binnen de EU.

En als we er dan even rekening mee houden, dan Nederland altijd het braafste jongetje van de klas is, en alles wat de EU dicteert klakkeloos overneemt, dan begrijpt u dat ik het hele zaakje alweer de verkeerde kant op zie gaan…

Doemdenker? Misschien… Maar als over 10 jaar gebeurt, waar ik nú al bang voor ben, ben ik er in elk geval op voorbereid…

Emigreer ik lekker naar Turkije, koop ik een mooi huisje in een zon-overgoten gebied, en zorg ervoor dat ik alle Nederlands kranten bezorgd krijg. Want dat zal lekker lachen zijn…