Net toen ik dacht…

Jan Smit

Net toen ik dacht dat ik alles gezien had, las ik dit:
De repetities voor het grote concert dat Jan gaat geven in zijn eigen Volendam gaan stevig door. Jan wil alles tot in de puntjes hebben geregeld, dus staat hij, samen met zijn vriend Simon Keizer en de leden van de Tribune to the Catsband, drie of vier keer per week te oefenen. Jan’s nieuwste Duitse cd is uit en hij vertrekt voor drie dagen naar Oostenrijk om deze te promoten. Ook in Oostenrijk zijn ze grote fans van Jan, dat blijkt uit de talloze radiostations waar hij te gast is voor een interview. Oostenrijk is groot en in deze drie dagen reist hij dan ook honderden kilometers om alle media te woord te kunnen staan. De verveling slaat onderweg dan wel eens toe en wat je dan al niet verzint om de tijd door te komen…… In Volendam vordert de verbouwing. De vloerbedekking wordt vandaag gelegd en Gerda, Jans moeder, houdt goed in de gaten of het wel netjes gebeurd. Het is een hele andere kleur vloerbedekking dan wat ze eerst hadden en dat is toch altijd even wennen. Ook de nieuwe kleur die op de muren in de keuken is aangebracht is erg wennen. Ruud vindt het wel meevallen, maar volgens Gerda is de kleur helemaal verkeerd en ziet ‘t er niet uit. Ruud, Jans vader, werkt elke dag in een Volendamse garnalenfabriek en geduldig legt hij uit wat zijn werk precies inhoudt en hoe het er aan toe gaat in de fabriek. Verder gaan zijn moeder en Jenny en Monique, Jan’s zussen, kleding kopen voor Jans wintersport, hij treedt ook nog op in België én doet een dansje bij een aerobicwedstrijd

Er wordt een 10-delige serie over Jan(tje) Smit gemaakt… Na de Bouwers, Patty Brard, en sinds kort onze drie zang-nichtjes (Gordon, Joling & Froger) dacht ik dat mijn tv niet dieper kon zinken… Tot ik dit dus las…

Waarom moeten wij in de huiskamer bij iedere andere huiskamer binnenkijken? Waarom? Leg ‘t mij ‘s uit, want zinvol is ‘t niet…

Het heeft de educatieve waarde van een afwasborstel, de humor van een vaatdoek, en de diepgang van een pelpinda… En dat is ook eigenlijk meteen de inhoud van de show… We zien hoe het tapijt gelegd wort bij de familie Smit, en Ruud (wie is dat?!) verteld over zijn werk in de garnalenfabriek (ow, Jan’s vader). Reuze interessant… Geweldige noten zeg maar…

Ik riep in een andere column al dat Nederland teveel privacy opgeeft voor veiligheid, maar het kan dus nog doller: Privacy opgeven voor amusement… Nou… Amusement… Was het nog maar amusement…

Ik weet wel waarom de publieke omroep dit soort programma’s maakt: Over een tijdje mogen ze geen amusent meer uitzenden, dus daar zijn ze nu maar vast mee begonnen… Want amusement is het in elk geval niet…